unikanie zatłoczonych przestrzeni, gdy to możliwe,
częste używanie żelu do rąk w samolocie, na lotniskach, w komunikacji,
w razie zaleceń – stosowanie masek ochronnych w miejscach o zwiększonym ryzyku.
B. Szczepienie przeciw grypie
Szczepienie jest najważniejszym i najskuteczniejszym sposobem profilaktyki grypy.
Rodzaj szczepionki
W Polsce stosuje się głównie inaktywowane szczepionki przeciw grypie (zawierające „zabite” wirusy lub ich fragmenty – split/subunit):
co roku mają zaktualizowany skład, dopasowany do szczepów wirusa krążących w danym sezonie,
zwykle zawierają antygeny 3 lub 4 szczepów wirusa (szczepionki trój- lub czterowalentne),
u zaszczepionych zmniejszają ryzyko zachorowania oraz – co szczególnie ważne – znacząco redukują ryzyko ciężkiego przebiegu i powikłań.
Dla kogo szczepienie jest zalecane?
Co roku szczepienie przeciw grypie zaleca się:
osobom z chorobami przewlekłymi (serca, płuc, nerek, wątroby, cukrzycą, chorobami nowotworowymi, niedoborami odporności, po przeszczepach),
osobom w wieku ≥55–60 lat, a szczególnie ≥65 lat,
kobietom w ciąży i planującym ciążę,
dzieciom od ukończenia 6. miesiąca życia,
pracownikom ochrony zdrowia i służb publicznych,
osobom mającym bliski kontakt z seniorami i przewlekle chorymi (rodzinnie i zawodowo),
osobom podróżującym w sezonie grypowym, zwłaszcza z grup ryzyka.
W praktyce – zaszczepić może się każdy, kto chce zmniejszyć ryzyko zachorowania i powikłań.
Schemat szczepienia (uogólniony)
Dzieci 6–35 miesięcy – 1 lub 2 dawki po 0,25 ml (w zależności od wcześniejszych szczepień).
Dzieci 3–8 lat – 1 lub 2 dawki po 0,5 ml.
Dzieci od 9. roku życia i dorośli – najczęściej 1 dawka 0,5 ml.
Jeśli dziecko nie było wcześniej szczepione przeciw grypie – zwykle zaleca się 2 dawki w odstępie co najmniej 4 tygodni. Jeśli było szczepione w poprzednim sezonie – najczęściej wystarcza 1 dawka przypominająca.
Szczepionkę podaje się domięśniowo lub podskórnie, najczęściej w ramię.
Dawki przypominające i czas trwania odporności
Odporność po szczepieniu rozwija się w ciągu 2–3 tygodni.
Utrzymuje się zwykle 6–12 miesięcy, dlatego szczepienie należy powtarzać co roku – skład szczepionki zmienia się, a odporność słabnie.
Dodatkowe uwagi
Szczepionki inaktywowane nie są w stanie wywołać grypy, bo nie zawierają żywych, zdolnych do namnażania wirusów.
Mogą jednak powodować łagodne objawy ogólne (ból w miejscu wkłucia, niewielka gorączka, rozbicie) – zwykle ustępują samoistnie w ciągu 1–3 dni.
Istnieje również szczepionka donosowa z żywym atenuowanym wirusem; nie jest ona jednak przeznaczona dla wszystkich (m.in. nie dla kobiet w ciąży i osób z zaburzeniami odporności).
5. Podsumowanie
Grypa to nie „zwykłe przeziębienie”, lecz poważna choroba, która co roku powoduje miliony zachorowań i liczne powikłania – zwłaszcza u osób starszych, przewlekle chorych, kobiet w ciąży i małych dzieci.
Szczepienie przeciw grypie:
zmniejsza ryzyko zachorowania,
znacząco redukuje ryzyko ciężkiego przebiegu i powikłań (np. zapalenia płuc, zaostrzeń chorób przewlekłych),
jest szczególnie ważne przed sezonem zimowym oraz przed podróżą w sezon grypowy (również na półkulę południową).
Najlepiej zaszczepić się około 2–3 tygodnie przed spodziewanym sezonem zachorowań lub wyjazdem, aby organizm zdążył wytworzyć odporność.
Jeśli planujesz wyjazd, masz choroby przewlekłe, jesteś w ciąży, pracujesz z ludźmi lub po prostu chcesz zmniejszyć ryzyko zachorowania – warto porozmawiać z lekarzem lub farmaceutą o szczepieniu przeciw grypie.